Πληροφορίες › Καθημερινότητα & προσβασιμότητα
Τι μπορούμε να κάνουμε όλοι οι υπόλοιποι
Τα περισσότερα εμπόδια που συναντά ένα άτομο με αναπηρία στην καθημερινότητά του δεν τα δημιουργεί η αναπηρία, αλλά οι γύρω του: ένα αυτοκίνητο πάνω στη ράμπα, ένα βλέμμα, μια κουβέντα. Είναι πράγματα που αλλάζουν εύκολα, μόλις τα προσέξουμε.
Με μια ματιά
- Μην παρκάρετε σε θέση ΑμεΑ ούτε «για ένα λεπτό» — αυτό το λεπτό μπορεί να σημαίνει ότι κάποιος δεν θα κατέβει καθόλου από το αυτοκίνητό του
- Κρατήστε ελεύθερες τις ράμπες και τους οδηγούς τυφλών στα πεζοδρόμια: αυτοκίνητα, μηχανάκια, τραπεζάκια, κάδοι, ζαρντινιέρες
- Απευθυνθείτε στο ίδιο το άτομο, όχι στον συνοδό ή στον διερμηνέα του
- Ρωτήστε πριν βοηθήσετε και δεχτείτε το «όχι, ευχαριστώ» χωρίς παρεξήγηση
- Μην ακουμπάτε ή σπρώχνετε αμαξίδιο, μπαστούνι ή άλλο βοήθημα χωρίς άδεια — είναι προέκταση του σώματος, όχι έπιπλο
- Μη χαϊδεύετε και μη φωνάζετε σκύλο-οδηγό: δουλεύει, και η απόσπασή του είναι επικίνδυνη
- Μιλήστε φυσιολογικά. Δυσκολία στην ομιλία ή στην ακοή δεν σημαίνει δυσκολία στην κατανόηση
- Μη ρωτάτε «τι έπαθε;» — αν θέλει, θα σας το πει μόνος του
- Αν το παιδί σας ρωτήσει ή κοιτάξει επίμονα, απαντήστε του απλά και ήρεμα αντί να το τραβήξετε μακριά· η ντροπή μαθαίνεται
- Στη δουλειά, στο σχολείο, στην πολυκατοικία: όταν συζητιέται μια προσαρμογή προσβασιμότητας, πείτε το «ναι» σας δυνατά
- Αν έχετε εξοπλισμό που δεν χρησιμοποιείται, δώστε τον — μπορεί να αλλάξει την καθημερινότητα μιας οικογένειας
Ένα άτομο με αναπηρία δεν δυσκολεύεται κυρίως επειδή δεν περπατά ή δεν βλέπει. Δυσκολεύεται επειδή το πεζοδρόμιο είναι κλεισμένο, ο ανελκυστήρας χαλασμένος, η θέση στάθμευσης πιασμένη «για ένα λεπτό». Αυτά δεν είναι ατυχήματα της φύσης. Είναι δικές μας επιλογές, μικρές και καθημερινές.
Το δεύτερο εμπόδιο είναι ο τρόπος που μιλάμε και κοιτάμε. Πολλοί άνθρωποι, από καλή διάθεση, απευθύνονται στον συνοδό αντί στο ίδιο το άτομο. Ρωτούν «τι έπαθε;» μπροστά του. Λένε «μπράβο σου που βγαίνεις έξω», σαν να είναι κατόρθωμα να ψωνίζει κανείς. Ή, πιο συχνά, αποφεύγουν το βλέμμα και απομακρύνονται, από φόβο μην κάνουν κάτι λάθος. Αυτή η αμηχανία απομονώνει περισσότερο από μια σκάλα.
Το τρίτο είναι η βοήθεια που δίνεται χωρίς να ζητηθεί. Το να σπρώξει κάποιος ένα αμαξίδιο χωρίς να ρωτήσει, ή να τραβήξει από το μπράτσο έναν τυφλό άνθρωπο για να τον περάσει απέναντι, δεν είναι ευγένεια. Είναι σαν να μας μετακινεί κάποιος χωρίς να μας ρωτήσει πού πάμε. Η σωστή κίνηση είναι πάντα η ίδια: ρωτάμε πρώτα, «θέλετε βοήθεια;», και δεχόμαστε το όχι χωρίς παρεξήγηση.
Τίποτα από αυτά δεν απαιτεί ειδικές γνώσεις ή θυσίες. Απαιτεί να θυμόμαστε ότι απέναντί μας είναι ένας ενήλικας με τη ζωή του, όχι μια περίπτωση προς λύπηση ή θαυμασμό. Και ότι κάθε φορά που ελευθερώνουμε μια ράμπα ή απευθυνόμαστε κατευθείαν σε κάποιον, του δίνουμε πίσω κάτι που του ανήκε ούτως ή άλλως.
Άλλα κείμενα στην ίδια ενότητα
- Στην παραλία: πώς να μη γίνουμε εμείς το εμπόδιο
- Προσβάσιμες παραλίες και καταλύματα για διακοπές
- Κάρτα Αναπηρίας: δωρεάν μετακίνηση, μουσεία και άλλες παροχές
- Κάρτα στάθμευσης ΑμεΑ: δικαιολογητικά και διαδικασία
- Απαλλαγή από τέλη κυκλοφορίας και τέλος ταξινόμησης αυτοκινήτου
Έχετε ερώτηση ή διόρθωση;
Αν κάτι εδώ είναι λάθος, ξεπερασμένο ή δεν απαντά στο ερώτημά σας, γράψτε μας. Απαντούν άνθρωποι — και οι διορθώσεις των αναγνωστών είναι ο βασικός τρόπος που μένουν σωστά τα κείμενα.